دیوان قصاب کاشانی

2. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 1185/3 آغاز: الهی بهر حمدت قوتی بخشا زبانم را ×× ز آب این گهر لبریز کن درج دهانم را؛ انجام: جان سپاری گر هوس داری (ز) قصاب ای نگار ×× امر کن تا (آنچه) فرمان تو باشد آن کند صاحب این دیوان ظاهراً کاشانی بوده چرا که در مقطع غزلی گوید: «قصاب آمده است ز کاشان بزیر خاک ×× سنگی که نرخ گوهر آمل شکسته است» و پیداست که چندی در هندوستان بوده و از دست خوبرویان آنجا شکایت کرده (ص 25نه): «نیست اصلا رحم در دل گلرخان هند را ×× بی سبب قصاب خود را در عذاب انداخته»، و در ص 29 می‌گوید: «عاقبت قصاب ظلم خصم و جور روزگار ×× از وطن برکند بنیادت ببین احوال چیست»، از این بیت که در ص 36 نسخه می‌باشد: «قصاب قول صائب دانا که گفته است ×× اینجا مقام دم زدن جبرئیل نیست»، استفاده می‌شود که معاصر صائب تبریزی شاعر مشهور قرن یازدهم در متوفی به سال 1081 بوده، و بیت ص 37 ظاهراً اشاره به طالب آملی متوفی 1036، از این دیوان غزلیات ردیف الف تا بخشی از دال (در حدود هشتصد بیت) در این نسخه موجود است؛ خط: نستعلیق، کا: درویش مولانا محبت، تا: اواخر قرن 11 و اوایل قرن 12؛ کاغذ: کشمیری، جلد: تیماج، 47ص (1-47)، 17-18 سطر، اندازه: 14/5×27سم [ف: 3 - 474]