دیوان قاسم انوار

4. قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: 12605/2 آغاز: تبراکن زما و من در آ در وادی ایمن ×× ببین روشنتر از روشن چراغ موسی عمران؛ انجام: قال تصادما صفة الجمال و صفة الجلال فتولد منهما الروح و الله اعلم بالصواب. بخشی از غزلیات (از قافیه نون تا پایان)، رباعیات، مثنوی انیس العارفین یا تذکرة الاولیاء، مثنوی انیس العارفین، رساله علم یا امانت، شرح رباعی حورائیه شیخ ابو سعید، رساله سؤال و جواب و چند مکتوب مختصر دیگر؛ خط: نستعلیق، کا: پیر حاجی بن مامری، تا: 852ق؛ افتادگی: آغاز؛ محشی، مصحح، 6 برگ شامل نسب قاسم انوار، اشعاری از حکیم سنائی؛ مهر: «المتوکل علی الله عبده محمد هاشم» (بیضی)، «العبد قاسم الحسینی» (دایره) که شاید همان قاسم انوار باشد، «من عرف نفسیه فقد عرف ربه» (دایره)، محمد هشام؛ کاغذ: شرقی، 87گ (6-92)، 16-17 سطر، اندازه: 4×9سم [ف: 32 - 19]