دیوان قاسم انوار

1. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 9118/4 آغاز: لغة ترکی. بیا ای ساقی جانها بیار آن باده در گلشن ×× به غایت خوش دلم کآن یار می‌پرسد که سن کمسن؛ انجام: قاسمی از فراق و غم گم شد و بیخبر ز خود ×× گم شده فراق را از کرم تو واوجو 6 شعر است که اولین آن ترکی و باقی گیلکی است؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 9؛ کاغذ: نخودی، جلد: تیماج مشکی، 2گ (156 پ-157پ)، 17 سطر (11/6×9/5)، اندازه: 8/8×15/2سم [ف: 29/2 - 777]