دیوان قاآنی شیرازی

1. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 432/12 کر آغاز: ای ترک سیه چشم، سراپا همه جانی ×× تنها نه همین جان منی، جان جهانی / با ما به از این باش از آنرو که در آفاق ×× آن چیز که هست از همه بهتر تو همانی؛ انجام: آمد مه جمادی حالی مشابه است ×× گر روی چون مه و دل چون خاره بینمت / مردم بر آب و آینه بیننده ماه و من ×× بر جای آب و آینه رخساره بینمت خط: شکسته نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 13؛ مجدول مذهب؛ کاغذ: ترمه سبز مغز پسته‌ای، 34گ (58ر-83پ و 126ر-133پ)، 12 سطر، اندازه: 8×13/5سم [ف: 40/2 - 131]