دیوان فیضی

2. تهران؛ ملک؛ شماره نسخه: 5534 آغاز: ای دورتر ز فکرت و اندیشه و خیال ×× ادراک ذات پاک تو امری بود محال؛ انجام: این همان شاهد حیلت گر محتاله که او ×× خدعه ها کرده به ابنا و نبات آدم قصاید است در ستایش ناصرالدین شاه و شاهزادگان و امیران قاجار و امامان با لغز و نکوهش از دنیا و غزلهای نامرتب و ترجیع‌بند و ترکیب بند و مسمط و قطعات و رباعیات و هزلیات و هجو اشخاص؛ خط: شکسته، نستعلیق، کا: فیضی، تا: 1280 تا 1308؛ با خط خوردگی؛ کاغذ: فرنگی، جلد: رویه میشن قهوه‌ای، 188گ، 7 سطر، اندازه: 17×21/3سم [ف: 2 - 327]