دیوان فنای زنوزی

22. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 9083 آغاز: در توحید حق و شرح بعضی نکات که محقق الوقوع و الاثبات می‌باشد و ذکر فضیلت بلا که لازمه انبیا و اولیاست طبع ملهم در این مراتب به این ابیات گویا شد: ستایش خداوند ایجاد را ×× که الفت به هم داده اضداد را / نخستین که بنیاد آدم نهاد ×× به آب و به آتش به خاک و به باد؛ انجام: حب علی نعمة تمنها ×× و کل ذلک جزاء من شکر / و کان الایات کلاً مدحه ×× کلامهم صعب و سر مستتر شامل اشعار در قالب‌های مثنوی و قصیده و غزل و قطعه و ترجیع بند و رباعی که بدون ترتیبی خاص نوشته شده‌اند. نسخه ما همچنین بعضی از ماده تاریخ‌ها و ساقی نامه او را دارد. بیشتر اشعار با توضیحی درباره نحوه سرایش و مضمون همراه است. این دیوان جز دیوان مراثی اوست. قسمت کمی از اشعار این نسخه عربی و ترکی است اما بیشترینه آنها به فارسی سروده شده‌اند؛ خط: نستعلیق شکسته، بی‌کا، تا: قرن 13؛ مرحوم سلطان القرایی دو یادداشت در اول و آخر نسخه در معرفی کتاب نوشته، در دو جای نسخه کسی به اشعار فنا خرده گرفته و آنها را شرک و غلو خوانده است؛ مهر: کتابخانه جعفر سلطان القرایی؛ کاغذ: فرنگی شکری، 192گ، 15 سطر (10×21/5)، اندازه: 18/8×31سم [ف: 29/2 - 722]