دیوان فضلی

تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 4577 آغاز: چو گل بشکفته در باغ خرد صد گونه مشکلها ×× سر از کتم عدم آورده بیرون غنچه دلها / چسان افسانه عالم نگردد قصه عشقی ×× که باشد مبحث شرع جنونش درس محفلها / لباب خون شد از شوق لبش جام دل فضلی ×× الا یا ایها الساقی ادر کاسا و ناولها؛ انجام: از عشق تو خوش بود چو خم جوشیدن ×× بر یاد لبت ساغر می‌نوشیدن / سر در قدمت نهادن آنکه ز وفا ×× در راه جفای تو بجان کوشیدن (از اینجا در پایان رباعیها افتاده و می‌رسد بخاتمه منثور) هر جا که کند مطرب فرخنده خطاب ×× ذکر می‌عشق تو بر آواز رباب / از ذوق سماع ذکر آن باده باب ×× عقل و دل و جان من مست و خراب که یکره پی روان طریقت را از تجرع زلال افضال توفیق حقیقت سیرابی بخشایی رباعیة: یا رب ز می‌محبتم جامی بخش ×× وز ساغر دولتم سر انجامی بخش / کامم ز تو جز غایت بی کامی نیست ×× ای غایت کامها مرا کامی بخش ... عاشق مستی مسلوب الاختیار را بر زبان که ترجمان دل محبت نشانست. غزل است به ترتیب تهجی با همین تخلص (1-333) و رباعی (334-340) نزدیک به چهار هزار و اندی و در پایان بندی است به نثر در سه صفحه و نیم درباره او ولی مطلبی از آن درباره او به دست نمی‌آید؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 9 و 10؛ با سرلوح، مجدول؛ کاغذ: سمرقندی، جلد: روغنی زمینه سبز، 176گ، 12 سطر (7×12)، اندازه: 12×20سم [ف: 13 - 3510]