دیوان فریدون میرزا

3. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 13870 آغاز: آغاز دیباچه به نثر: مطلع قصاید آفرینش و مقطع قطعات دانش و بینش تشبیب حمد و ثنای ...؛ آغاز قصاید: بختم مساعد آمد و اقبال شد بلند ×× تا از خجند آمد آن یار ارجمند / برخواستم بعزم پذیره ز جای خویش ×× چونانکه خیزد از سر آتش یکی سپند / بشتافتم بسان خدنگ از ره کمان ×× در زیر پا کشیده یکی بادپا سمند / در دشت چون غزالی در کوه چون عقاب ×× در بحر چون نهنگی و در نار چون نوند / القصه با شتاب رسیدم به حضرتی ×× کز آفتاب برتر و از آسمان بلند؛ انجام: انجام نسخه و قصاید: زان بر ارادت است به معصومین ×× کانجا عقول عاشره مجنون است / این مهر همچو فلک و جهان دریا ×× بی فلک هر که رفت به جیحون است. آنچه تموج بحر ذخار طبع غرایب بارد خاطر ... و بیمن و بهجت اختتام یافت و السلام بخشی از دیوان شاعر است شامل: الف: دیباچه به نثر، در لغت نامه دهخدا گفته شده که این دیباچه را قاآنی بر دیوان شاعر نوشته است این دیباچه در سال 1248ق نوشته شده و در آن به نایب الایاله بودن شاعر در آذربایجان اشاره شده است، ب: قصاید، این قصاید به ترتیب حروف تهجی تنظیم شده و در آغاز هر قصیده وزن آن ذکر شده است؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ جلد: تیماج مشکی، 50گ، 15سطر، اندازه: 12×20سم [ف: 37 - 437]