دیوان فرشته

2. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 9211/5 آغاز: ای کرده کمند دل زلف دو تا را ×× افگنده سر زلف تو صد دام بلا را / آن دم که ز مه تو شود خاک فرشته ×× بر خاک مزارش مهر گیاه را؛ انجام: یار من با من ندارد یاری ×× ای دریغا نیست اش دلداری / یابی از لعلش فرشته کام دل ×× گر دهد عمر عزیزت یاری بیست و هشت غزل مرتب است با تخلص فرشته در برخی جاها؛ خط: نستعلیق ترک، بی‌کا، تا: قرن 11؛ کاغذ: استانبولی، جلد: تیماج قهوه‌ای، 6گ (84پ-89پ)، 14 سطر (5×13)، اندازه: 14×19سم [ف: 17 - 321]