دیوان فدا

تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 2916 آغاز: بنام خداوند بی مثل و همتا ×× حکیم جهان آفرین حی و دانا / برارنده آسمان بی اساطین ×× نگرنده در وی بسی نقش زیبا؛ انجام: دادم بغضب از او ستاند ×× خلاق جهان بروز محشر از فدا که در زمان فتحعلی شاه می‌زیسته و منشی و مستوفی و آموزگار دربار بوده و بیشتر در آذربایجان و به ویژه خوی به سر می‌برده و با سنگلاخ دوستی داشته و تخلص فرهنگ از او گرفته که در این دیوان دیده نمی‌شود (ص35 و 21)، قصیده و قطعه‌هایی است در ستایش مذهبی و درباری و نامه‌های منظوم بر درباریان، مانند ستایش دوازده امام و حاجی سید باقر و ملا علی و شاه و شاهزادگان مانند فتحعلی شاه و بهرام میرزا و ضیاء الدوله محمد رحیم میرزا و سیف الملوک میرزا و شیخ الاسلام عبدالاحد آقا و مظفر الدین میرزای ولی عهد و لله باشی و میرزا سنگلاخ و جعفر قلیخان نصرت الملک و معین الملک و آجودان باشی و بیگلر بیگی آذربایجان و حاجی میرزا علی نائب الوزاره و حسین قلی خان خمسه‌ای و فتح علی خان بیگلر بیگی و ابراهیم خلیل خان و مستوفی نظام مشیر و امین لشکر و امیر کبیر اتابک اعظم میرزا تقی خان فراهانی و میرزا حسن وزیر نظام، نیز هجو حاجی لله باشی و نظمی درباره جشن عروسی ناصرالدین شاه و تاریخ مرگ آخوند ملا حسین علی خویی و ملا محمد ممقانی و سیل روستای خاکمران و تولد سرکار بهادر خان و فضلعلیخان نواه سردار و مرگ میرزا علی اشرف خویی. تخلص فدا در ص 47 آمده است. ماده تاریخ‌هایی در این دیوان تا سال 1284 آمده که سودمند است؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 14؛ افتادگی: انجام؛ در متن و هامش، در صفحه عنوان شعرهای از منشی حضور برادر امین الملک با تخلص عبقری هست، در ص 2 و 3 سواد رقعه‌ای است از نصیرای همدانی به دوستی؛ کاغذ: فرنگی آبی، جلد: تیماج سبز، 24گ، 16 سطر (11×21)، اندازه: 20×32سم [ف: 10 - 1771]