دیوان فانی

قم؛ مسجد اعظم؛ شماره نسخه: 2134/2 آغاز: چو دوش از شرم این نظارگان مرکز اغبر ×× عروس خاوری بنهفت رخ درنیلگون معجر / به کنعان بزندان تافت دیگر باره پنداری ×× ویا یونس فرا بگرفت ماهی را بکام اندر؛ انجام: زند دم از ولایش هر که یارب باد گسترد ×× بساط خرمی وعیش او تا دامن محشر / الم با جان خصمش چون مجانس دربهم مدغم ×× فرح با روح یارش چون معانی در سخن مضمر قصیده غدیریه است، قصیده‌ای ادیبانه و نغز در وصف امیرالمؤمنین (ع) و قضیه غدیر خم که در 109 بیت سروده شده، ناظم در زمان سلطنت ناصر الدین شاه می‌زیسته و از نام وی تجلیل کرده؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: 1289ق؛ معانی برخی لغات در هامش صفحات؛ جلد: تیماج سبز، 4گ، 13 سطر، اندازه: 15×22سم [ف مخ: 4 - 1526]