دیوان علوی

2. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 14032 اشعار و غزلیاتی است از شاعر با تخلص «علوی». نسخه حاضر این بخش‌ها را شامل است: الف: رموز المعانی (ص 1-14)، تضمین و تفسیر اشعار مثنوی معنوی مولوی است. شاعر بعضی ابیات را از مثنوی انتخاب و با شعر به صورت تضمین تفسیر می‌کند. آغاز: «بشنو از نی چون حکایت می‌کند ×× از جدایی‌ها شکایت می‌کند / گوش دل را کن سوی آواز نی ×× کاین حکایت با هدایت می‌کند»، انجام: «چهره دلدار هر دم روبروست ×× در حجاب آن عارض پر ناز نیست / حیف ای علوی بقول مولوی ×× (آینه جانت ترا غماز نیست)»، ب: اسرار نامه علوی (ص 15-24) غزلیاتی است به ترتیب حروف تهجی، آغاز: «ای سینه‌ها ز درهم داغت خزینه‌ها ×× دلها ز درد توست به پهلو دفینه‌ها / از باده وصال تو مستند عارفان ×× از دل گرفته زیر بغل آبگینه‌ها»، انجام: «یوسفان جان علوی آشیان ×× می‌رسند از غیب در زندان حی»؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ جلد: مقوایی سبز، 13گ، 28 سطر، اندازه: 20×32سم [ف: 38 - 50]