دیوان عطار تونی

2. تهران؛ لغت نامه دهخدا؛ شماره نسخه: 279 آغاز: زو سرایید است لقمان این کلام ×× گوش دارید امل دل این و السلام / زود شده پیدا ظهور کاملان ×× او کند اسرار پنهانی عیان / ... هو الذی ارسل رسوله بالهدی ... ×× و کفی بالله شهیدا محمد رسول الله / آن محمد دیده خود دیدار او ×× آن محمد سری از اسرار او / آن محمد واقف سرها شده ×× در دل عطار او گویا شده / [این سخن] را زان زبان عطار گفت ×× این چنین درها همه عطار گفت / ای چو عطارت هزاران بند بیش ×× دشمنانت میزنند بر بند نیش / عشق گفته راز پنهانی بما ×× زو نگو عطار آنرا بر ملا؛ انجام: لیک میگوید که کل انعام تو ×× لیک در دیک ولایت خام تو خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 11؛ افتادگی: آغاز؛ در متن و هامش؛ جلد: گالینگور، قطع: ربعی [نشریه: 3 - 395]