دیوان عرفی شیرازی

172. قم؛ گلپایگانی؛ شماره نسخه: 1127-7/27 آغاز: بسمله ای متاع در ددر بازار جان انداخته ×× گوهر هر سود درجیب زیان انداخته / نور حیرت در شب اندیشه اوصاف تو ×× بس همایون مرغ عقل از آشیان انداخته؛ انجام: دلت چو بهره معنی بطاس وهم زند ×× زفرط هوش به سمعش طنین فرو ریزد / دگر به اوج ثنا به تو می کنم پرواز ×× به تو سن تو سوارم رواست این تک و تاز قصاید؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ جلد: گالینگور قهوه‌ای، 87گ، 15 سطر، اندازه: 14/5×26سم [ف: 6 - 3200]