دیوان عبید زاکانی

12. تبریز؛ ملی؛ شماره نسخه: 2604 آغاز: تابعهم من الناس و تلاتلوهم الى يوم الدين سپاس فراوان و ستایش بی پایان. کیوان که کوترال سپهر است هر شبی ×× بر درگه تو بندگی پاسبان کند. شکر و سپاس خالقی را که کثرت مخلوقات بر وحدانیت او دلیلی واضح؛ انجام: کسی را پای دل در گل مبادا ×× چنین کار کسی مشکل مبادا. و از نو خاسته اصفهانی روایت کنند که در بیابانی مغولی بدو رسید و برو حمله کرد خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ نسخه خوب و کهن است؛ جلد: چرمی، 88گ، 19-14 سطر، اندازه: 14×22/5سم [ف: 2 - 610]