دیوان عبهر شیرازی

1. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 4345 آغاز: دلی که زنده بجانان چه می‌کند جان را ×× مگر نیاز کند خاکپای جانان را / ز هجر و وصل مترسان مرا و قصه مخوان ×× که مست عشق نداند ز وصل هجران را؛ انجام: بهم نموده دو چشمت ز مژه سیاهی ×× که هیچ دیده ندیده چنین سپاه بشاهی / تو ماه رخ شه فرزین اسب پیل شبی ×× شهان همه پیاده همه مات تو بهر سر راهی / ز عشق بهره ای عبهر نبرده الا آنک ×× تنی نزار و دلی پر ز خون و عمر تباهی تا اندازه ای مرتب به حروف تهجی و با تخلص عبهر؛ خط: نستعلیق، کاتب = مؤلف، بی‌تا؛ چونکه افزودههایی در هامش دارد، مجدول؛ کاغذ: سپاهانی، جلد: تیماج قهوه‌ای، 94گ، 6 سطر (4×8)، اندازه: 7×14سم [ف: 13 - 3302]