دیوان عبدی گنابادی

1. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 1122/6 آغاز: دیده وری از صف ارباب هوش ×× پیش لبش خضر و مسیحا خموش / تیره شبی اختر سیار شد ×× شمع رخش دیده بیدار شد / دید که کوری به هزار اضطراب ×× میبرد از حوض سبویی پر آب / داشت در آن راه ز راه فراغ ×× آب به دستی و به دستی چراغ؛ انجام: آن که چو عبدی خردش رهبرست ×× در نظرش زان همه کس بهتر است مثنوی عرفانی است از او در داستان کوری با چراغ و سبوی پر آب؛ بی‌کا، تا: قرن 11؛ کاغذ: شکری، جلد: تیماج قهوه‌ای، 2ص (23-24) [ف: 3 - 566]