دیوان عایشه

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 8173/140 در عنوان اشعارش نوشته: «عایشه از بزرگ زادگان دیار سمرقند است برخی او را دختر قاضی آن ولایت دانسته اند». از وی دو رباعی در سفینه حاضر نقل شده است: «اشکی که ز چشم من برو غلطیده است ×× در گوش کشیده ای که مروارید است / از گوش برون آر که بدنامی تست ×× کان را به رخم تمام عالم دیده ست / با من چه شب وصل تو بگشاید راز ×× ناگاه هم از شام کند صبح آغاز / با این همه گر عوض کنندم ندهم ×× کوتاه شبی از آن بصد عمر دراز»؛ خط: شکسته نستعلیق، کا: صحبت الله خان ملقب به دبیر همایون، تا: آغاز قرن 14؛ رکابه‌دار؛ کاغذ: نازک کاهی، جلد: تیماج قهوه‌ای، 1ص (524)، اندازه: 13/4×21سم [ف: 27/1 - 357]