دیوان عاصی

2. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 66-فیروز آغاز: دیوان (مثنوی ذخيرة المعاد): عید سلطانی ات ای دل شاد مباش ×× از تعلق همچو سرو آزاد باش از حسن حسینی معروف به سید آقا متخلص به عاصی از پیروان سلسله ذهبیه و مرید سید جلال الدین مجد الاشراف. مندرجات این دیوان (یا کلیات) در سه بخش است: بخش یکم: مثنوی ذخيرة المعاد که شجره مشایخ ذهبیه است (از مجد الاشراف به بالا) نخست این مثنوی را (که خود در یکی از ابیات آن را نوروزیه نامیده) به مدح قطب خویش و پاره‌ای از کلیات درباره عشق و تصوف و نام مشایخ اختصاص داده و سپس مقصود اصلی را آغاز می‌کند: «این کمینه خادم فقر و ذهب ×× حسن الحسینی و آقا لقب / از ره اخلاص نه از روی غرض ×× عرضه دارم بر قلوب بی مرض / احترام اولیا دارید هان / تا نگردید در قیامت شرمسار ×× سیما اقطاب سلسله ذهب / که همه پاکند و خالص چون ذهب ×× ... در شریعت مصطفی را پیروند / در طریق مرتضی هم رهروند ×× چون حقیقت را گرفتند از رضا / از ره اخلاص و تسلیم و رضا ×× شد به آن شه منتسب این سلسله / جمع گشت انوار در یک حوصله ×× شیعیان خلص چار و دهند / در سماوات هدی مهر و مهند ×× حال که بگذشته از هجرت تمام / یک هزار و سیصد وده ای همام ×× سالکان را مقتدا اندر طریق / لیس الامجد الاشراف ای رفیق». در پایان مثنوی اشعار عربی در ذکر امامان (ع) دارد و کاتب نسخه (آقا شکر الله بن محمود افشار) در رقم خویش آن را با نام ذخیرة المعاد یاد می‌کند. (در ص 141) چند بیت مثنوی از عاصی چند بیت از جلال (مجد الاشراف) با عنوان «از حضرت سفیر کبیر ولایت» و یک رباعی از میرزا رشید و سپس یک قصیده از عاصی را آورده با این مطلع: «خلعت فقر آن شه فقر و غنا کردم کرم ×× زین کرامت بر گذشت از عرش و ما فوقش سرم؛ بخش دوم: (ص 150-209)، اشعار عربی: (غزلیات، قصائد و رباعیات). کاتب (شکرالله بن محمود) در ذیل این بخش نیز رقم دارد: «لقد تم هذه الغزلیات در روز چهارشنبه ذیحجه - نسخه 1212 ... » بخش سوم: (ص 214 تا آخر)، قصاید و غزلیات و رباعیات فارسی؛ خط: شکسته نستعلیق، کا: شکرالله بن محمد افشار، تا: 1312ق؛ کاغذ: فرنگی شکری، جلد: تیماج قرمز، 335ص، 16 سطر، اندازه: 12/5×20سم [ف: 21 - 91]