دیوان عاشق اصفهانی

7. قم؛ گلپایگانی؛ شماره نسخه: 2509-13/189 آغاز: صلای عیش و صفای محفل ستاده ساقی نشسته خوشدل ×× به خنده آن مه چنانکه ساغر نگر به عاشق چنانکه مینا / نکشید آنقدر برق سبک عنان عنان را ×× که به روی هم گذارم خس وخار آشیان را؛ انجام: به هر بزمی نشاید کرد چون پروانه جا اما ×× فغان از جلوه‌های دلکش آن شمع هر جایی / نشاید جست عاشق چون زندانکه من دانم ×× میان نا توانی فرق نبود با توانایی خط: شکسته، نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 13؛ افتادگی: آغاز؛ جلد: تیماج قهوه‌ای 85گ، 12 سطر، اندازه: 10×16سم [ف: 4 - 1908]