دیوان عارف

2. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 4707 آغاز: نیک دیدم عالم لاهوت را ×× عقل و نفس عالم ناسوت را؛ انجام: میخواهم از خدا که عزیز جهان شوی ×× بر منتهای مطلب خود کامران شوی اشعار عامیانه‌ای است با قوافی نادرست از درویشی به نام حسن عارف که در شعر گاهی «حسن» و بیشتر «عارف» تخلص می‌کرده: «عارف بکش این چراغ کاینک ×× لیل آمد و شد نهار باشد / عارفا زین پس مگو زین پس مگو ×× چون ز بی الا و لا لا لا شدم / ای حسن بنیوش گفتار حسن ×× شاد باش و ره مده در خویش غم / هی حسنی خموش کن، شرب سروش نوش کن ×× جمله خودیت گوش کن، شیر خدا علی علی»؛ خط: نستعلیق خوش، بی‌کا، تا: اوایل قرن 14؛ دو صفحه اول تمام تذهیب، مجدول؛ واقف: نایینی؛ کاغذ: سفید فرنگی، جلد: روغنی، 61گ، 11 سطر (8×14)، اندازه: 13/5×20/5سم [ف: 7 - 461]