دیوان عارف

1. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 4710/1 آغاز: نیک دیدم عالم لاهوت را ×× عقل و نفس عالم ناسوت را / عین اعیان را سراسر موبمو ×× چون شکافیدم ندیدم غیر هو؛ انجام: ز هر خویش و زهر بیگانه بگریز ×× زهر عاقل زهر دیوانه بگریز / زهر کفر و زهر دین شو مبرا ×× زهر کعبه زهر بتخانه بگریز / مخور خمرو مشو مست و مرو سست ×× بیا بالا ز دام و دانه بگریز نزدیک هزار و اند بیت و غزل است با تخلص حسن و عارف؛ خط: نستعلیق، کاتب = مؤلف، بی‌تا؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج قهوه‌ای، 105گ، 10 سطر (5×9)، اندازه: 9×14سم [ف: 14-3655]