دیوان ظهیر فاریابی

17. تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: 572/2 آغاز: بسمله. زلف سر مستش چو در مجلس پریشانی کند ×× جان اگر جان در نیندازد گران جانی کند؛ انجام: گفتم که مگر دل نه چو دلدار آید ×× یا در غم و شادی بمن او یار آید / اکنون چو برون نهاد از دایره پای ×× بگذارم تا سرش بدیوار آید شامل قصاید، قطعات، رباعیات؛ خط: نستعلیق خفی، کا: کمال ثانی، تا: 866ق؛ با یک شمسه مرصع مذهب ممتاز؛ کاغذ: سمرقندی، جلد: مقوای روکش تیماج مشکی مذهب، اندازه: 21/9×33سم [ف: 4 - 1072]