دیوان ظهوری

13. تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: 4100 آغاز: ای نورس گلزار ابراهیم از تو ×× وی آتش نمرود و تف بیم از تو / پیرایه داد و زینت عدل توئی ×× تمکین سریر و شان دیهیم از تو، سلطان لم یزل که پیکر آتشی تسلط را بحله آبی تسلیم پیرایه داد و نار نمرود را از غم رود رحمت سلب خاصیت کرده گلزار ابراهیم نام نهاد انقیاد از حلقه بگوشان حلقه پرستاری و تمرد از خار درایای بادیه جان سپاری ودیعت دین در مخزن ازل مهر نهاده او ... هر چه پیرایه جمال سلطنت است و آویزه گردن مملکت نه هزار بیت فکر گزین که با کیفیت نورس ذم یگانگی شمرده و لذت در کان نه فلک شمرده از قسم مثنوی مسمی بمنبع الانهار و نوع قصاید که مرسله گردن زیورست و غزل که دام غزالات صید گرست و ترکیب که پریشانی اجزا در بسیط افکنده و ترجیع بند که مرجع ذوق پراکنده است و قطعه و رباعی چون جواهر آبدار از کنوز خفا بسلک اظهار در آورده چون هیکل حرز بارگان علوی دست در گردن کرده یکه تازان خطه ملکوت عرصه گیران عالم جبروت دو اسبه تازان جان باز غلغله در بازار شهرت انداز ... شکفت این نظم و مرغان تهنیت خوان ×× که شد گلزار ابراهیم نامش / سخن اینجا رسید و لب بر بست ×× قلم اینجا زد و ورق بشکست / ز ابراهیم عادلشاه باقیست ×× سخن مانند جمشیدست و جامش / ملک شد تاجدار تخت معنی ×× فلک نوبت زنان بر طرف بامش؛ انجام: تا هست دعا زبان دعا گوی تو باد ×× بازوی بقا قوی به نیروی تو باد / تا قصه گلزار براهیم کنند ×× گلزار جهانیان گل روی تو باد با دیباچه و مقدمه منثور که معروف به گلزار ابراهیم است، مثنوی منبع انهار، قصاید، ترکیبات، خطبه گلزار ابراهیم، ترکیبات و قصاید، ترجیعات، غزلیات، رباعیات؛ خط: نستعلیق متوسط، بی‌کا، تا: رمضان 1033ق؛ مجدول، دارای پنج سرلوح مذهب؛ مهر: حسین بن هدایت الله، محمد رضا الحسینی؛ کاغذ: کشمیری نخودی، جلد: مقوای روکش میشن مشکی، 604ص، 17 سطر، اندازه: 12/4×23/5سم [ف: 4 - 735]