دیوان طغرل

3. تبریز؛ ملی؛ شماره نسخه: 2752 آغاز: آغاز مثنوی اول: ای آینه جمالت ارواح ×× مظهر بصفات جودت الواح ...؛ آغاز مثنوی دوم: فدایت بود جان ما ساقیا ×× کرم کن بیک دم به پیشم بیا؛ انجام: در رهی جانان نکرد امساک طغرل نقد جان ×× چون برای مغبچه دیوانه جان افشان توئی / مصفا دل شد طغرل ز بوس خاک پای عشق ×× کنون قلب مکدر از لقای او صفا جوید. و پس از دو برگ سفید چند غزل از میرزا بیدل در چهار برگ نوشته شده است و از نو اشعار طغرل را نوشته اند ظاهراً: شاعر گاهی مخدوم و گاهی طغرل تخلص می‌کند و از اهل خوارزم یا آن نواحی است زیرا در نسخه حاضر غزلی به مطلع: «چه سان بر عقل بنویسم نظام ملکت خوارزم ×× جنون بر فطرتم خندد چه گویم راحت خوارزم» در ذم خوارزم دارد و از مضمونش مفاد میشود که مدتی مدید آنجا بوده و یا همانجا متولد شده و زندگی کرده است و بدون تردید این طغرل غیر از طغرل‌ها و مخدوم‌های یاد شده در تذکره‌ها است، زیرا نمونه‌های یاد شده از شعرای نامبرده در تذکره‌ها در این نسخه نیست، به علاوه شیوه گفتار هیچ یک از آنان با سبک این شاعر مطابقت نمی‌کند. پس از دو مثنوی کوتاه اشعار به ترتیب حروف تهجی و با تخلص‌های طغرل و مخدوم نوشته شده؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ کاغذ: فرنگی، جلد: مقوا، 150گ، 30-18 سطر متن و حاشیه، اندازه: 14×24سم [ف: 2 - 602]