دیوان طبیب اصفهانی

6. تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: 425 آغاز: هر چند تمهید بساط عریضه نگاری بعنوانی که شایسته نظر التفات خاطر اشفاق ناظر تواند بود نه کاریست مقدور کلک معنی پرور و نه امریست میسور خامه سخن گستر نهایت از آنجا که شوق کارفرما و آرزومندی طاقت ریاست بر لوح ابلاغ می‌نگارد ... حاشا که کشم بهر طرب ساغر جم را ×× از غم چه شکایت من خو کرده به غم را / هیهات کز ایام حیاتش نشمارم ×× روزی که نیابم بدل آسیب الم را؛ انجام: حیرانی من چون نگرد بی تو کسی ×× تکلیف گلستان کندم هر نفسی / گلشن چه کنم بی تو که در دیده من ×× چه لاله و چه گل و چه خار و چه خسی شامل مقدمه منثوری است ادبی که با استفاده از جملات عربی از ناکسان دوران خویش شکوه و شکایت نموده است، قصاید و مقطعات، غزلیات به ترتیب قوافی، فردیات، رباعیات؛ خط: نستعلیق جلی، بی‌کا، بی‌تا؛ مجدول، کمندکشی زرین زوج، دارای سه سرلوح مذهب مرصع بسیار خوب؛ به تاریخ شهر ربیع الاول 1232 از عرض کتابخانه شاهنشاهی گذشته با مهر «عبده عبدالوهاب الموسوی»؛ مهر: حسین بن هدایت الله، محمد رضا الحسینی، مشیر السلطنه 1322، ناصر الدین شاه قاجار 1274؛ کاغذ: ترمه، جلد: مقوای روکش تیماج سرخ، 182ص، 11 سطر، اندازه: 13/9×22/8سم [ف: 4 - 733]