دیوان طالب آملی

37. قم؛ مرکز مطالعات؛ شماره نسخه: 544 آغاز: ما را کشد بسوی تو شوق بلند ما ×× هر موی تازیانه شود بر کمند ما / در آب و خاک شرر اضطراب نیست ×× ماند چو خال بر سر آتش پسند ما؛ مثنوی قضا و قدر: شنیدم روزی از طرز آشنائی ×× عروس نکته را برقع گشائی / نهانی جرعه نوش جام غیبی ×× نمک پرورده الهام غیبی ...؛ قصیده شهر آشوب: در این ملک خراب امروز کسی را نیست سامانی ×× چو گنج افتاده اند اهل هنر در کنج ویرانی / بسر حدی رسیده خلق را افراط ناداری ×× که معنی هم ندارد این زمان حرف سخندانی؛ انجام: شب‌ها پی آن صبحگاهی رفتم ×× در راه غمت چنانکه خواهی رفتم / زلف تو بره در نظرم بود مدام ×× آن بادیه را باین سیاهی رفتم خط: نستعلیق زیبا، بی‌کا، بی‌تا؛ مثنوی قضا و قدر: محمد همایون 36/9/23، بخش اول دیوان: بی‌کا، 1311ش، بخش دوم: خسته در کابل 1330 ش مطابق 24 ربیع الأول 1371ق؛ در چند برگ اول نسخه مثنوی «قضا و قدر» و تعدادی دو بیتی به صورت معمیات و چیستان به اسم «رب، خاتم الانبیاء، اصحاب انبیاء، اشخاص و غیره» و قصیده «شهر آشوب» نعمت خان عالی آمده؛ جلد: مقوایی سرخ، 462گ، اندازه: 13×21سم [ف: 1 - 470]