اثبات الواجب

4. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 9002/1 آغاز: برابر؛ انجام: حمداً لا يحول حول درك كما يحمله العقول و الصلوة على ما خير رسله صلوة تلقاه بالعقول ما كان للشمس طلوع و افول و اقول فرغ من تسويدها مولفه ازل البرايا لذى واهب العطايا ابوالحسن بن احمد رفع قدرهما رافع السما بغير عمد ليله السبت خامس شهر ربيع الاول سنه 963 فی بلده سبزوار حماها الله عن الاسرار ما يعاقب الليل و النهار كتبها السيد الاجل الفاضل الافضل خير السادات خير البريات وجيها للسيادة و النقابة و الدين ابوالخير سلمه تذكرة لصاحبه و الله اعلم بالصواب. خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: با تاریخ 1010؛ مصحح، اجازه قرائت رساله اثبات الواجب ابوالحسن بن احمد به حبیب الرحمن، وی اثبات الواجب را در چند مجلس که آخرین آنها در 11 رمضان 960ق بود بر مؤلف قرائت کرده بود (صفحه عنوان رساله اول)، احتمال دارد این اجازه به خط خود مؤلف باشد: «بسمله اثبات الواجب من الكلام حمد الملك العلام و الصلوة على حبيب الرحمن محمد المبعوث الى كافة الانام و عترته الاماجد العظام. اما بعد فان المولى الفاضل العالم الذكى الامعى المتوقد العاصى حبيب الرحمن رقاة الله فى مدارج العرفان و الايقان قد قرأ على رسالتی هذه قراه بحث و تدقيق و ذاکرنی مذاكرة تفتيش و تحقیق و اجزت له ان يروى عنى اياها لمن يحب و يرضى و كان ذلك فى مجالس اخرها حادى عشر رمضان سنه 960 و كتب ذلك مؤلف الرسالة ابوالحسن بن احـ[ـمد] (کمی پارگی)»، تاریخ ولادت عبدالرزاق در شب سه‌شنبه 18 جمادی الاول 1067ق؛ تملک: «هو المالک، قد استکتبه الفقیر الی الله اللطیف احمد بن عبدالحی الشریف ... (وصالی)»، «المتوکل عبده محمد باقر...»، محمد امین، کتابخانه جعفر سلطان القرایی؛ مهرها: «المتوکل بالملک اللطیف عبده محمد شریف 1065»، «شرافت ز مهر علی یافت شریف 1060»، «مبشراً برسول یاتی من بعدی اسمه احمد»؛ کاغذ: نخودی آهار مهر دو پوسته شده، جلد: تیماج قهوه‌ای مجدول، 37گ (2پ-38ر)، اندازه: 12/5×19/4سم [ف: 29/2-588]