دیوان صدرائی

مشهد؛ الهیات؛ شماره نسخه: 22746 آغاز: بجز وصال تو بر سر مرا خیالی نیست ×× سوای درد فراقت کنون ملالی نیست مسوده شاعر است که هنوز اشعارش پاکنویس نشده و تنظیم نیافته است، پیداست که شاعر درد دل‌هایی داشته است از واعظ شهر و ... آنجا که می‌گوید: «صحبت پیر خرابات فرح انگیز است ×× دلم از واعظ پرگوی ز خون لبریز است / به به از ساقی و جام و می دیرینه او ×× تف به آن شیخ مزور که بسی پرریز است / می‌زند سنگ به جام و به سر مست عصا ×× اهل بربر بود آن تحفه و یا تبریز است»، همچنین از قطعه‌ای به دست می‌آید که سراینده از اجاره‌نشینی و نداشتن خانه رنج می‌برده است چنانکه می‌گوید: «راحت کسی که صاحب ویرانه لانه شد ×× دارد حیوة تازه چه دارای خانه شد ... راحت نیم بر وزنه در شب مرا قرار ×× مستأجری چه قسمت من در زمانه شد / شاه وزیر را بده از من سلام خاص ×× چون باعث رفاه عموم آن یگانه شد / صدرائی است آنکه آواره از وطن ×× چون او وطن نداشت ز تن بی نشانه شد»، برخی از اشعارش مورخ 23/1/17 و 23/2/2 و 1323/8/12ش می‌باشد؛ خط: شکسته، نستعلیق، کاتب = مؤلف، تا: قرن 14؛ کاغذ مشقی خط دار، جلد: مقوا، 40گ، اندازه: 10/5×17سم [ف: 3 - 877]