دیوان صالح تبریزی

2. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 1010 آغاز: غم فزاید زلاله زار مرا ×× چه غم از رفتن بهار مرا مشتمل بر غزلیات، رباعیات، اشعار ترکی، ترکیب‌بند و ترجیع‌بند و قطعات می‌باشد، صالح تخلص میرزا صالح تبریزی است که در نیمه دوم قرن یازدهم شیخ الاسلام تبریز بوده و معاصر او نصرآبادی در تذکره خود (ص 103) به معرفی وی پرداخته است. بنا بر نوشته نصر آبادی تصور می‌رود که دیوانی بزرگ داشته و این نسخه منتخبی از آن باشد. صالح از دانشمندان امامی مذهب بوده و به تشیع خود مکرر تصریح نموده و از آنها این چند بیت را می‌آوریم: در ص 32 نسخه: «صالح شدیم خاک ره مصطفی و آل ×× در هر دو دولت ما کم نمیشود»، و در ص 60 نسخه: «قربان علی شوم سرو سرور اوست ×× هان شیعه بنوش ساقی کوثر اوست / حق میداند واسطه باطل باشد ×× بیواسطه جانشین پیغمبر اوست»؛ خط: نستعلیق خوب، بی‌کا، تا: ظاهراً اوائل قرن 12؛ مجدول، مذهب، در حدود 970 بیت است «منتخب رمز الریاحین» رمزی کاشانی پیوسته این نسخه می‌باشد، فقیر علی زنگنه اشعاری از حافظ و واعظ و ظاهراً از خود در ص 98-102 نوشته و ظاهراً منتخب نامبرده که به سال 1144 نوشته شده نیز خط این نویسنده است؛ کاغذ: کشمیری، جلد: مقوایی، 101گ، 10 سطر، اندازه: 12/5×19سم [ف: 3 - 258]