دیوان صادق

1. تهران؛ نوربخش؛ شماره نسخه: 634 آغاز: یا رب مگیرم ارچه فزون میکنم خطا ×× ای پادشاه و خالق و بخشایش و عطا؛ انجام: آمرزش صد چو من برت آسان است ×× اما چه کنم عدل خدایی داری شامل قصاید و قطعات است، اشعاری در مدح ناصرالدین شاه، موید الدوله طهماسب میرزا، نادر میرزا، امام قلی میرزا، محمد قلی خان ایلخانی، مرثیه و ماده تاریخ مرگ حاج قوام الملک و آقا بزرگ شیرازی دارد. شعری نیز از زبان فرزندش نصیر خطاب به مادر خود دارد و از رفتن او گله می‌کند: «مادر تو چرا خطا نمودی ×× با اهل وفا جفا نمودی / مارا ز چه روفکندی از چشم ×× رخ در رخ هر دغا نمودی»، در قطعه‌ای دیگر با عنوان «فی تحقیق حاله» چنین می‌گوید: همسایه مشیر چهل سال بوده ای ×× و زبوستان او گل فیضی نچیده‌ای / معمار دهر معتمد شهر مشیر ملک ×× محمود خوی نیک خصالی حمیده‌ای»؛ خط: نستعلیق، کاتب=مؤلف، تا: شعبان 1285ق؛ کاغذ: فرنگی زرافشان،جلد: تیماج قرمز، 79گ، 8 سطر، اندازه: 14/5×21/5سم [نشریه: 13 - 28]