دیوان صادق

2. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 8172/79 آغاز: بتی دارم که خورشید فلک صیدست در شستش ×× نه مه ... (؟) حد آن باشد که ریزد آب در دستش؛ انجام: که هر حرفی ز اسمت بر سر هر بند ضم کردم ×× بویار منش (؟) صفحه جان منی افکار دل خستش مخمس صادق که احتمالاً از صادق منشی بخارایی است. در عنوان شعر وی که تخلصش هم «صادق» است آمده: «موشح میرزا صادق». مخمس وی تضمین نیست و همه ابیات از خود اوست؛ خط: نستعلیق تحریری، بی‌کا، تا: قرن 13؛ خط ماوراء النهری، مجدول، رکابه‌دار؛ کاغذ: بسیار نازک کدر، جلد: مقوایی با روکش تیماج، 4گ (130پ-131پ و 168پ-169ر)، اندازه: 12/9×19/8سم [ف: 27/1 - 421]