دیوان صادق

1. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 8172/52 آغاز: خواندیم چون سیاه و سفید کتاب چشم ×× جز نقطه سرشک ندیدم بآب چشم؛ انجام: هر دیده ای که نقد سرشکی ز کف نریخت ×× صادق ورا شمار مکن در حساب چشم احتمالاً از اوست. غزلی با عنوان «میرزا صادق» با تخلص «صادق» که درباره او رک: یاد یار مهربان؛ خط: نستعلیق تحریری، بی‌کا، تا: قرن 13؛ خط ماوراء النهری، مجدول، رکابه‌دار؛ کاغذ: بسیار نازک کدر، جلد: مقوایی با روکش تیماج، 1گ (82ر)، اندازه: 12/9×19/8سم [ف: 27/1 - 414]