دیوان شیخ بهائی

20. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 8173/7 از اشعار شیخ بهائی در چند قسمت این سفینه منتخباتی کوتاه آمده است که با بررسی بیشتر انتساب آنها به شاعر، باید تکلیف آنها را روشن کرد. همه موارد مزبور در یک مدخل جای گرفت به این شرح: - چند بیت از نان و حلوا بدون اشاره به نام مثنوی او: «شب که بودم با هزاران کوه درد / سر بزانوی غمم بنشسته فرد ...»، - مخمسی تضمینی که غزلی معروف از شیخ را تضمین کرده با عنوان «و له ايضا، للبهایی» که هنوز معلوم نیست آیا تضمین هم از خود شیخ است یا نه: «بد مرا شب دوشین ... به پنهانی / کز درم در آمد باز با جمال نورانی / گفتم اینچنین هر دم نزد دلبر جانی / ساقیا بده جامی زان شراب روحانی / تا دمی بیاسایم زین حجاب جسمانی»، - چند رباعی، قطعه، غزل و چند بیت از نان و حلوا به سرآغاز زیر: «گفتم که کنم تحفه ات ای لاله عذار / جان را چه شوم ز روی تو برخوردار / گفتا که بهائی این فضولی بگذار / جان خود ز من است، غیر جان تحفه بیار» - چند رباعی و ابیاتی متفرقه از جمله از مثنوی شیر و شکر وی به سر آغاز زیر: «دل جور تو ای مهر گسل می‌خواهد / خود را بغم تو متصل می‌خواهد ...»؛ خط: شکسته نستعلیق، کا: صحبت الله خان ملقب به دبیر همایون، تا: آغاز قرن 14؛ رکابه‌دار؛ کاغذ: نازک کاهی، جلد: تیماج قهوه‌ای، 3 ص (30-31، 175-176، 243-244)، اندازه: 13/4×21سم [ف: 27/1 - 319]