دیوان شهاب ترشیزی

13. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 2993 آغاز: ای بسته بزنجیر فلک پای جهانرا ×× وز پرده تقدیر برآورد زمان را؛ انجام: تیر ار دزدد سزد به تصحیف ×× چون از پی قلب شیر دزدد قصیده و غزل دارد و هجویات بسیار و شعرهای لطیف و مدح و ماده تاریخ و نزدیک به هزار و سیصد بیت است و تخلص «شهاب» در آن دیده می‌شود. او از آشنایی خود به نقاشی و ستاره‌شناسی و خط و شعر یاد می‌کند (ص 50 و 251 و 376) و از نوشته‌های خود: بهرام نامه، یوسف و زلیخا، خسرو و شیرین در بحر هفت پیکر نظامی، عقد گهر در نجوم، تاریخ زند، تذکره شعرا پیروی از آتشکده آذر، داستان حاجی رحیم، ملحدنامه. در ص 417 او از ترشیز یاد نموده است؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 13و 14، کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج مشکی، 225گ، 16 سطر (12×20/5)، اندازه: 21×29/5سم [ف: 10 - 1917]