دیوان شوریده

2. تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: 453 آغاز: بعد البسمله. دیوان غزلیات و قصائد و قطعات و هزلیات جناب شوریده فصیح الملک. از بسکه غم به سینه من بسته را هرا ×× دیگر مجال آمد و شد نیست آه را؛ انجام: پاچه بالا زد از این واقعه سر تیب کلفتا×× گفته گر بروم ترسم از این غصه بمیرم کرد رو باوی و گفتا ده بگیرم ده بگیرم قصائد و غزلیات و قطعات و هزلیات (= حاوی هجو پاره ای از معاصران زمان) شوریده بدون رعایت حروف تهجی آخر اشعار آمده؛ خط: نستعلیق خوش، بی‌کا، تا: اوایل قرن 14، جا: شیراز (احتمالاً)؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج قرمز، 130گ، 12 سطر (7/5×13)، اندازه: 14×21/5سم [ف: 1 - 439]