دیوان شمس المعالی

1. تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: 234 آغاز: بسمله، بان الحبیب و قلبی الیوم مکسور ×× مقید من جمیع العیش مهجور؛ انجام: یا رب رد بسطه فیما یرید له ×× انت الجواد و منک الجود مجدور در این قصیده شاعر به تبعیت از قصیده معروف کعب بن زهیر بابتداء از فراق معشوق و شکسته قلبی خود دم می‌زند و سپس بمدح حضرت قائم و باخر مظفر الدین شاه می‌پردازد؛ خط: نسخ، کاتب = مؤلف، تا: قرن 14، جا: تهران؛ کاغذ: فرنگی، جلد: مخمل آبی، 3گ، 14 سطر (10×16)، اندازه: 13×22سم [ف: 7 - 207]