دیوان شکوه

1. اراک؛ دهگان؛ شماره نسخه: 82 آغاز: لب شیرین بشکر خنده بگشا ×× ملامت تا نگویم کوهکن را؛ انجام: ما سواگویی بود اندر خم چوگان تو ×× از تو او را تحرک و ز تو دمی گرمدار / دشنه گر نیش او شد چاک دار از جگر ×× [ ... ؟] در کف جانوسیار و ماهیار از: میرزا عبدالحمید بن میرزا محمد علی خان فیروزآبادی متخلص به «شکوه» (نیمه دوم سده سیزدهم). شاعر مردی درویش مسلک و سیاح بوده، قصایدی در مدح محمد شاه و حاج میرزا آقاسی از وی نقل شده، مشتمل بر 740 غزل و چند قصیده است، در مجموع 7000 بیت را شامل می‌شود که احتمالاً زیر نظر خود شاعر نوشته شده چون در هامش برخی از صفحه‌ها نشان «سلمه الله» و «وفقه الله» دارد، حکایت از حیات مؤلف می‌نماید؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 13؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ 160گ، اندازه: 13×17سم [ف: 1 - 97]