دیوان شاه عیان

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 660 آغاز: بعد بسمله. میدهد ساقی مینابی که میسوزد مرا ×× می‌زنم بر آتش آبی که می‌سوزد مرا / بستر سنجاب من چون آتش از خاکستر است ×× گرم گردد چشم از خوابی که می‌سوزد مرا؛ انجام: ز دست از دردپاگر رفت کارش ×× چنان شوق تو دارد بی قرارش / بپایش گر نباشد پای رفتار ×× بسر آید به پا بوسد چو پرگار غزلیات به ترتیب تهجی و رباعیات و مقطعات و مثنوی رشته از پا برآمدن؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 13؛ افتادگی: انجام؛ کاغذ: سفید، جلد: مقوایی، 75گ، 12 سطر (6×11)، اندازه: 11×19سم [سنا: ف: 2 - 9]