دیوان شاملو

4. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 14179/9 آغاز: آغاز دیباچه: بعد از ادای ستایش نگارش دهنده کاخ سخن و توسل اذیال مقدسه. آغاز غزل: یا رب این مخمور غفلت را می‌اسرار ده ×× همچو آهم بر در دلهای روشن بارده / روزگاری شد که حرف گوشه گیری میزنم ×× یا رب این گفتار را توفیق آن کردار ده؛ انجام: رباعیات: بر آنکه ننوشد می‌روشن رحم است ×× بی روح به بی نوایی تن رحم است / مستان غم محرومی زاهد دارند ×× این قافله را به حال رهزن رحم است دیوان شاعر است با تخلص «حسن» شامل دیباچه‌ای به نثر و یک غزل و رباعیات؛ خط: شکسته نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 13؛ مجدول و محرر؛ جلد: تیماج سرخ مذهب، 6گ (61ر-66پ)، سطور چلیپایی، اندازه: 21/5×34سم [ف: 38 - 226]