دیوان شافی

قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: 782 آغاز: ابتدای حمد تو زمزمه عقل ورای را ×× از تو حلاوت سخن طبع غزل سرای را / تا بمصاف خسروان جلوه کند گدای تو ×× زیور مغفرش کنم شاه پر همای را؛ انجام: شراب نه که اگر زهر قاتلست بنوشم ×× پیاله که در آید ز دست یار بدستم / به پیش دیده شافی یکیست گلشن و گلخن ×× کنون که از تو بدل کوههای حوصله بستم دارای غزلیات و قصاید و مجموعاً بیش از چهار هزار بیت است. در فهرست نسخه‌های خطی فارسی (2370/3) دیوان شافی را نسبت به عبدالله فرزند علی طبیب متخلص به شافی داده است، و ما نمی‌دانیم که این نسخه همان دیوانست یا نه؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ جلد: مقوایی، 312گ، 15 سطر، اندازه: 12×21سم [ف: 2 - 389]