دیوان شاپور تهرانی

4. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 2862 آغاز: ز خط زایل نگردد جان فزای لعل جانا نرا ×× زخاصیت نیندازد غباری آب حیوان را / چه مذهب دارد آن ظالم چه ملت دارد آن کافر ×× که غارت میکند چشمش دل گیر و مسلمان را؛ انجام: بنشینم و خویش را دهم دل ×× بر دوری و دوستی نهم دل غزل‌های اوست و مثنوی خسرو و شیرین و رباعی و ترجیع بند او با تخلص شاپور و فریبی؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 10 و 11؛ در پایان در 312-358 قصایدی است که نباید از شاپور باشد، مجدول، با سرلوح زرین و آراسته؛ تملک: قربانعلی طبیب؛ کاغذ: سپاهانی، جلد: تیماج مشکی، 180گ، 12 سطر (5/5×13)، اندازه: 10×19سم [ف: 10 - 1704]