دیوان سیفی بخاری

1. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 4585 آغاز: غزل گل کار: تن خاکیست گل از گریه بسیار مرا ×× آه اگر دست نگیرد بت گل کار مرا / در دل من غم او طرح بنا افکندست ×× هر زمان می‌برد این طرح ز پرگار مرا / بس که بر خاک درش ریختم آب از دیده ×× با بگل مانده همچون که دیوار مرا / کار من خوردن خشتست بسر دانستم ×× تا بآن سنگدل افتاد سرو کار مرا / همچو سیفی اگرم خانه دل بود خراب ×× بیت معمور شد از دلبر معمار مرا؛ انجام: غزل سازنده: تا بکی باد گران سازد و سوزد بنده ×× هست فریاد من از دست مه سازند / تار طنبور خود از رشته جانم سازد ×× تا بمضراب جفا سازدش از هم کنده / چون مرا طاقت آن نیست که سویش بینم ×× پیش از گوش بر او ازم و سرافکنده / من که نغمه او میروم از حال بحال ×× گاه بر حال خودم گریه بود گه خنده / گرچه جان و دل خود کرد نثارش سیفی ×× هست از خدمت آن سرو روان شرمنده. در بیان خاتمت کتاب: این نسخه که طالبند خاص و عامش ×× فرخنده بود چو آغاز بود انجامش / لطفش همه صنعت است و معنیش بدیع ×× زان گشت صنایع البدایع نامش خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: پنج‌شنبه 6 ربیع الاول 924ق؛ افتادگی: آغاز؛ مجدول؛ کاغذ: سمرقندی، جلد: تیماج قهوه‌ای، 66گ، سطور چلیپا (5×11)، اندازه: 9×17سم [ف: 14 - 3515]