دیوان سیف اسفرنگ

12. تهران؛ ادبیات؛ شماره نسخه: 38 - ج آغاز: حقه نقطه نمای فلک دائره وار ×× از سواد خط شب حرف سها برگیرد ... از قصیده: «باش تا مرغ سحر باز نوا برگیرد ×× پرده از روی عروسان صفا برگیرد» در ستایش فخرالدین صدر الملک (گ 10پ - 130ر)، آغاز قصیده دوم: «افتخار تاجداران باز آمد بر سریر ×× فتنه و غوغای دوران باز ماند از دارو گیر»؛ انجام: من تو را دلبند جان دانسته ام ×× رشک ماه آسمان دانسته ام / گفت کز من گر نخواهی بردجان ×× این مگو این نیز هان دانسته ام از حرف دال است تا حرف میم و درست هم بحروف تهجی مرتب نیست؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 11؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ مجدول؛ کاغذ: سپاهانی، جلد: تیماج مشکی، 271گ، 15 سطر (8/5×14/5)، اندازه: 15×24سم [ف: 1 - 256]