دیوان سهائی

2. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 8831/2 آغاز: حرف الالف الا یا ایها الساقی افق بادر الى الصهبا ×× مضى فی غفلة عمری فقم نمشی الى الصحرا / اگر خواهی که درهستی بلندی یابی از پستی ×× دمادم کوش در مستی سخن گو از می و مینا؛ انجام: در دم مرگ مکرم گردد ×× هر که در سلسله اهل و داد / در همه سال و مه دهر دورو ×× الم و درد سها را مرساد شاعر برای هر یک از حروف الفبا غزلی سروده که حرف نخست تمام ابیاتش برابر با حرف قافیه باشد. وی در پایان هم غزلی بی‌نقطه از خود ضمیمه کرده است. این اشعار برای استفاده در مشاعره سروده شده‌اند؛ خط: نسخ و نستعلیق، کا: حسن مصاحبی متخلص به حیرت، تا: با تاریخ 1358ق؛ در آغاز نوشته شده: «هذا كتاب قطعة السفينة فی فن المشاعرة» از یادداشت‌های حاشیه ص 73 و 74 و 76 برمی‌آید که این کتاب چاپ شده است ولی نسخه ما با متن چاپی تفاوتهایی دارد؛ کاغذ: فرنگی، جلد: مقوا، روکش مشمع سبز، 19ص (71-89)، 18 سطر (10×16/5)، اندازه: 18×22/6سم [ف: 29/1 - 71]