دیوان سنجر کاشانی

11. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 7644 آغاز: وقت است که تعمیر کنم دیر و صنم را ×× در کارگه کفر کشم خشت حرم را / از کعبه کنم جامه و در بتکده پوشم ×× تا معتقد خویش کنم لات و صنم را / اگر نگوید (سنجر) ثنا تو خود دانی ×× که از زبونی بختست نیست از تقصیر؛ انجام: آمد ز شکار خسرو سیر شکار ×× فتراک ز خون چو دست ببری بشکار / زین گونه که پر گل شده از خون در و دشت ×× خندد سر زخم صد دهن بر گلزار مشتمل بر قصاید، غزلیات و رباعیات؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: ظاهراً در عصر مؤلف؛ مجدول؛ جلد: تیماج قهوه‌ای، 110گ، 15 سطر، اندازه: 10×19سم [ف: 26 - 142]