دیوان سنائی

31. تهران؛ سپهسالار؛ شماره نسخه: 346 آغاز: مر زمین و آسمان را نیست جز تو خالقی ×× خلق مخلوقند و تو خالق و هم لا یخلقون؛ انجام: ای قامت سرو گشته کوتاه بتو ×× درشب مرو ای خجل شده ماه بتو ×× گر رنج رسد مباد ناگاه بتو ×× آن رنج بمن رسد پس آنگاه بتو خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 12؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ از خط برمی‌آید که دو نفر آن را نگاشته‌اند، به سال 1279 داخل کتابخانه اعتضاد السلطنه شده؛ واقف: سپهسالار، کاغذ: فرنگی، جلد: میشن، 256ص، 14 سطر، اندازه: 13×21سم [ف: 2 - 608]