دیوان سنائی

7. تهران؛ ملک؛ شماره نسخه: 5468 آغاز: بسمله. سپاس و ستایش مبدعی راست که سخن پاک و سخن دان و سخن گو را ابداع کرد ... الزهدیات: طلب ای عاشقان خوش رفتار ×× طرب ای نیکوان شیرین کار؛ انجام: شادمان گشتم از آن عذر گرفتمش بکنار ×× همچو تنگ شکر و خرمن گل تنگ به بر خط: نسخ، بی‌کا، تا: آغاز قرن 8؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ با یادداشت لطف علی که نسخه از زمان خود شاعر است! مجدول، با افتادگی‌ها در غزل‌ها که در فهرست نسخه نشان داده شده است، با دیباچه منصور و فهرست در دنبال آن بدین‌گونه: قصاید زهدیات، مدایح، قلندریات، غزلیات نامرتب، هجاء، مراثی؛ کاغذ: ترمه سمرقندی، جلد: رویه میشن یشمی، 198گ، 17 سطر، اندازه: 16/7×24/6سم [ف: 2 - 294]