دیوان سلیمی تونی

3. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 7594/2 آغاز: السلام ای سید کونین و ختم اولیاء ×× السلام ای شاه مرسل صاحب تاج و لوا / السلام ای صدر بدر عالم و نور اله ×× السلام ای فخر نسل آدم و شمع هدی / امیدوار بنده سلیمی بفضل تست ×× یا قاضی الحوایح و یا سامع الدعا؛ انجام: کرده لطفت در همه حالی مراعات همه ×× ساخته از فضل خود کار و مهمات همه / یا ابا عبدالله از لطف تو حاجات همه ×× چون روا شد حاجت ما گر برآید هم رواست قصاید و قطعاتی است که شاعر در مدایح و فضائل اهل بیت (ع) سروده است. وی در اشعارش به «سلیمی» تخلص می‌کند و شعرهایش در حد متوسط می‌باشد. «شاعر چند قصیده در مدح حسن کاشی سروده در بعضی از آنها تصریح می‌کند که در سال 844ق آن را سروده و می‌توان نتیجه گرفت که شاعر از شعرای قرن نهم می‌باشد. در آخر یکی از قصاید می‌گوید: «به سال هشتصد و چل بد و چهار ز هجرت ×× که این قصیده درآمد بنظم و گشت محرر». در قصیده‌ای که در جواب حسن کاشی سروده است چنین گفته: «بمدح میر دین کاشی در آمل ×× نهاده گنج مستوفی فراهم». نمونه‌ای از اشعار وی: «طریق چارده معصوم گیر اگر خواهی ×× ره نجات و نجات از ضلالت جهال / مطیع و پیرو این قوم شو که در همه باب ×× طریق اهل نجات این بود به استدلال / به فقر و فاقه سلیمی منال و شکوه مکن ×× ترا که بحر طبیعت به از در است و لآل / چه التفات بملک و بمال آنکس را ×× که چون تو درگه آن محمدست مآل / حدیث من همه مدح علی و آل بود ×× که نیست بهتر ازین قول از جمیع مقال / بمدح آل محمد همیشه خوش حالم ×× چه خوش ترست ازین در جهان زهی خوشحال»؛ خط: نستعلیق، کا: فتح الله بن عبدالله بن محمد متطبب، تا: رمضان 902ق؛ جلد: تیماج زرد، 96گ (129ر-224پ)، 17 سطر، اندازه: 17×23/5سم [ف: 26 - 93]