دیوان سلیم

5. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 13392 آغاز: ای مهر عالم جان بنما جمال ما را ×× برقع ز رخ بر افکن ملک جهان بیارا / کم کن جفا که چندان از نیکویان نیکو نیست ×× بیگانه وار دیدن یاران آشنا را / در نیستی سلیمی آیین جور و غم نیست ×× هستی ما سبب شد رسم غم و جفا را؛ انجام: از گریه من در همه جا خار وفا رست ×× کاشم بگذارند که در کوی تو گریم / نی در جگر آب بماندست نه در چشم ×× ای دل مددی کن که ز پهلوی تو گریم / گفتی که دمی گریه کن از غم که بخندم ×× شرمم نبود هیچ که در روی تو گریم / خویت شده پنهان شدن از چشم سلیمی ×× گاه از غم دیدار و گه از خوی تو گریم دیوان غزلیات فارسی بدون ترتیب؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ تملک: شریف رحمة الله بن سید محمد عفتی کفوی، علاءالحکماء جمادی الاول 1336؛ جلد: تیماج زرشکی، 110گ، 21 سطر، اندازه: 8/5×19سم [ف: 36 - 326]